MOSA IGNIS

We gaan de boeken in

2011-10-27T00:55:00.000+02:00

MOSA IGNIS en uitgeverij Lemmens werken samen.

The End

2011-10-21T00:35:00.000+02:00

Meer openings van de ochtendbladen zijn verzameld door NRC

TOTAL BRANDING werkt voor Homburg Invest

2011-09-16T01:58:00.002+02:00

15 sept. - MITB is sinds begin deze week samen met Cohn&Wolfe Benelux en het Canadese National PR aan het werk voor het in de problemen geraakte Homburg Invest. De in Canada en Nederland beursgenoteerde vastgoedinvesteerder heeft bij de Canadese rechtbank bescherming aangevraagd tegen crediteuren wegens solvabiliteits- en liquiditeitsproblemen.

MITB is in opdracht van Cohn & Wolfe verantwoordelijk voor de stakeholder-voorlichting. In de afgelopen vier dagen is daartoe een informatiecentrum opgezet en zijn voorlichters aangetrokken en getraind. Exact op het moment van plaatsen van het ANP-bericht vanmiddag om twaalf uur, werd de laatste telefoon op het gratis informatienummer aangesloten en ging de website 'live'. Acht minuten later ontvingen we de eerste beller.
De voorlichters hebben excellent werk verricht. We did it! Chapeau!

Daar werd vanmiddag even snel gezamenlijk het glas op geheven.

Mannen die vrouwen haten

2011-09-11T18:21:00.003+02:00

Hoorspel Millennium deel 1: Mannen die vrouwen haten, naar de bestseller van Stieg Larsson, is vanaf maandag 12 september iedere nacht te beluisteren op Radio 1 bij de NTR.

Het verhaalMikael Blomkvist neemt na een volslagen sof met zijn blad Millennium een ongewone klus aan. Henrik Vanger, oud-industrieel (Eric van der Donk) weet hem naar het hoge noorden te lokken om een veertig jaar oude zaak op te lossen: de moord op zijn nichtje Harriet. Al gauw tuimelen de verdachten over elkaar heen. Mikael heeft hulp nodig en krijgt die in de vorm van de wat vreemde Lisbeth Salander, die zo mogelijk nog sneller op haar computer is dan op haar razendsnelle motorfiets. De zaak neemt gruwelijke proporties aan en de keurige familie Vanger blijkt een broeinest van gestoorde en geflipte individuen.

Met o. a. Victor Reinier, Rifka Lodeizen , Johanna ter Steege, Ariane Schluter, Marcel Hensema, Jaap Spijkers, Nadja Hupscher, Marion Brandsma, Oda Spelbos en Bram van der Vlugt.

Millennium is geschreven door: Christiene Geense, Anne Lichthart, Dirk van Pelt, Rick Steggerda.

Leve de Missie: It's my job to help put a man on the moon

2011-09-01T12:22:00.004+02:00

Eind jaren '60 van de vorige eeuw, tijdens het hoogtepunt van de ruimterace, was een groepje tv-journalisten in afwachting van een interview met enkele sleutelfiguren van NASA. Om de tijd te doden maakten ze alvast een paar shots. Zo ook van een schoonmaker, die met een bezem in de hand op de journalisten af kwam lopen. Dus camera op de schouder, microfoon vooruit: "Wat is uw job hier", vroeg een van de journalisten, waarop de schoonmaker in de camera antwoordde: "It's my job to help put a man on the moon".

De overtuiging en trots van deze schoonmaker vind je alleen in de beste organisaties. Als een organisatie in staat is om zijn medewerkers daadwerkelijk trots te laten zijn op de organisatie, dan kun je een mens op de maan zetten. Dat is geen gemakkelijke taak. Vier zaken die hierbij enorm van dienst zijn:

1: Formuleer de missie:

Een missie is de opdracht van de organisatie die in de toekomst gerealiseerd wordt en die vandaag het handelen van de medewerkers bepaalt. Als leidinggevende is het je taak om ervoor te zorgen dat alle medewerkers weten wat de missie van de organisatie is. Welke impact de missie heeft op de klanten en stakeholders en wat de rol van de medewerkers is bij het realiseren ervan.

In succesvolle organisaties is de missie vaak geformuleerd in samenwerking met de medewerkers. Op die manier weten de medewerkers niet alleen wat de opdracht van de organisatie is, maar zijn er direct medeverantwoordelijk voor.

2: Leef de missie

In veel organisaties is de missie een papieren tijger die door de directie is geformuleerd en opgelegd. Regelmatig maken wij het mee dat medewerkers van een organisatie niet of nauwelijks in staat zijn om de missie van de organisatie waar zij werken, eenduidig te verwoorden. En dat terwijl de missie de centrale opdracht van de organisatie is. Je begrijpt, dat als medewerkers de eigen missie niet of nauwelijks onder woorden kunnen brengen, het realiseren ervan een lastige opgave wordt. Immers: als niet duidelijk is wat de bestemming is, hoe kun je dan aankomen?

Het is dus van groot belang dat de medewerkers niet alleen weten wat de missie is, maar er ook naar handelen. Door inzichtelijk te maken wat de impact is van het eigen handelen en de eigen taak op de doelstellingen, zullen medewerkers hun eigen rol beter kunnen vervullen.

3: Breng de medewerkers in contact met de klanten

Tegenwoordig zijn niet alleen de directie, de verkopers en de woordvoerder van de organisatie degene die contact met klanten en stakeholders onderhouden. Door de veranderende arbeidsverhoudingen en -processen en de toegankelijkheid van media, heeft iedereen contact met klanten en stakeholders en is iedereen ambassadeur van de organisatie geworden. En omdat iedereen nu toch, al dan niet direct vanuit zijn functie, contact heeft met klanten en stakeholders, is het beter om inzichtelijk te maken wat de impact daarvan is. Dit zal niet alleen bijdragen aan de trots van de individuele medewerker, maar zal ook bijdragen aan het identificeren van wat het meest waardevolle voor klanten is en welke issues van belang zijn om vooruit te komen.

4: Open communicatie in alle geledingen van de organisatie

Om de betrokkenheid van de medewerkers bij de organisatie en haar missie te vergroten, is het van belang dat alle communicatiekanalen in de organisatie open staan. Van directie tot schoonmaker. Wanneer iedereen van elkaar weet waaraan zij werken, en dat dat geen geïsoleerde taken zijn, dan zal dat de samenwerking bevorderen en de gedeelde trots vergroten.

MOSA IGNIS | TOTAL BRANDING begeleidt organisaties bij het ontwikkelen en implementeren van organisatieverbetering door middel van strategie, training en communicatie. Dat noemen wij Total Branding. Voor meer informatie, neem contact met ons op.

15 jaar wetenschappelijk onderzoek commerciële communicatie

2011-08-31T21:26:00.003+02:00

Op 13 september organiseert Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Commerciële Communicatie het symposium 15 jaar SWOCC in de Rode Hoed. Tijdens deze speciale jubileumbijeenkomst geven 15 wetenschappers in 15 presentaties van 15 minuten een actueel beeld van de rol van het merk voor de organisatie, het individu en de communicatie.

In drie blokken behandelen talentvolle en vooraanstaande academici als Simone de Droog, Ivar Vermeulen en Academic Best Paper-award winnares Friederieke Schultz de laatste inzichten uit de communicatiewetenschap. Actuele onderwerpen zoals webcare, kidsmarketing en social media campagnes komen aan bod. De presentatie is in handen van Mary Hoogerbrugge.

Programma

10:30 Ontvangst

11:00 Welkomstwoord door Piet Verhoeven, directeur SWOCC

11:15 Blok 1: Merk & Mens

12:45 Lunch

13:30 Blok 2: Merk & Organisatie

15:00 Pauze

15:30 Blok 3: Merk & Communicatie

16:45 Uitreiking scriptieprijs door Peter Neijens

17:15 Borrel

Inschrijven

Inschrijven kan door het ingevulde aanmeldingsformulier te sturen naar info@swocc.nl o.v.v. Aanmelding 15 jaar SWOCC. Mocht je begunstiger zijn van SWOCC dan is deelname gratis. Alle anderen betalen 75 Euro. Dat is niet overdreven voor 15 wetenschappelijke presentaties.

Geen rapporten maar daden

2011-08-09T22:01:00.004+02:00

De afgelopen jaren heeft voor veel organisaties in het teken gestaan van overleven. De komende jaren kunnen weer in het teken staan van de toekomst. Een andere toekomst dan we tot voor een paar jaar geleden voor ogen hadden misschien. De groei zal naar verwachting minder ontstuimig zijn en van organisaties wordt verwacht dat zij op meerdere vlakken relevant zijn. Niet alleen op financieel en economisch niveau zullen zij moeten presteren, ook op het gebied van HRM en corporate social responsability zullen zij anders moeten presteren. Bij veel organisaties dringt het besef door dat zij drastisch moeten veranderen.

De meeste organisaties zijn niet de geoliede machines die zij hopen te zijn. In de dagelijkse praktijk wordt er zowel op de werkvloer als in het management team voortdurend van brandje naar brandje gehold. Met name bij dienstverlenende organisaties zien we dat de grillen van klanten nogal eens de dagelijkse praktijk bij de dienstverleners bepalen. Vaak vanuit de motivatie de klant optimaal te willen bedienen. Het gevolg is meestal een overservicing van de klant met matige resultaten, zowel qua output, als in de bestendiging van de klantrelatie en het eigen financiële resultaat.

Vooruit regeren

De oorzaak van het brandblusmanagement is vaak gelegen in het onvoldoende beheersen van bedrijfsprocessen en/of het gemis aan een heldere focus en strategie. Ten tijde van economische malaise is het logisch dat organisaties zich primair gaan focussen op het behouden van klanten. Met name in de dienstverlenende sector hebben wij in het afgelopen jaar gezien, dat het bieden van meer service aan klanten de primaire reactie is. Dit leidt echter al snel tot overmatigheid en gebrek aan doelmatigheid.

Het overmatig servicen van klanten heeft als gevaar dat de klant teveel regie krijgt over zaken als prijsstelling, levertijden, maatwerk, bereikbaarheid, et cetera. Voor je het weet ben je als organisatie slaaf geworden van je klanten. Op de werkvloer laat men dan na verloop van tijd de eigen processen steeds meer fieren, zonder een kwalitatief doel te hebben. Zolang de klant maar behouden blijft, is het goed. Nu er weer enig herstel van de economie zichtbaar wordt, is het ook weer tijd om aandacht te geven aan de ontwikkeling van de eigen organisatie. Vooruit regeren.

Beheersbaarheid

Om weer vooruit te kunnen regeren is het in eerste instantie belangrijk dat de eigen organisatie weer onder controle komt. Dat is geen kwestie van het schrijven van glanzende rapporten, maar vooral een kwestie van het beheersen van de cashflow, het verbeteren van de productiviteit, inkoop en andere cruciale bedrijfsactiviteiten en -processen.

MOSA IGNIS hanteert hiervoor de methode Value Rating. Een klein team van MOSA IGNIS gaat met de medewekers van de organisatie aan het werk om cruciale bedrijfsprocessen inzichtelijk te maken en onmiddellijk te verbeteren. Aan de hand van cijfermatig onderzoek, persoonlijke gesprekken en enquetes wordt binnen vier weken een volledig inzicht verkregen in de positie van de verschillende bedrijfsprocessen.

Samen met de medewerkers en het management worden praktische oplossingen geïmplementeerd waardoor de organisatie weer controle krijgt over haar processen.

Ontwikkeling

Tegelijkertijd wordt er met het management gewerkt aan de herformulering van de missie van de organisatie en de bepaling van de strategie. Een missie en een strategie die gebaseerd zijn op inzicht en keuzes. Dit geeft richting aan het veranderproces. De methodiek om dit proces te begeleiden noemen we Total Branding.

Total Branding is een methode waarin samengewerkt wordt met het management en de medewerkers van de organisatie om vanuit de basis veranderingen door te voeren. Door onmiddellijk en continu de medewerkers te betrekken bij het veranderproces en de missie, wordt er niet alleen draagvlak gecreëerd, maar ook optimaal gebruik gemaakt van de competenties en verantwoordelijkheden van de medewerkers. Juist hierdoor kunnen wij in korte tijd grote resultaten boeken en voorkomen we dat een organisatie weer terugvalt in oude gewoonten.

Resultaat

Organisaties willen resultaten boeken. In drie tot zes maanden, afhankelijk van de aard van de problematiek en de omvang van de organisatie ontwikkelen wij met het management en de medewerkers een nieuwe, glasheldere koers. Gebaseerd op een duidelijke en relevante missie en gefaciliteerd met efficiënte processen.

Wij schrijven geen rapporten. Wij ondernemen.

Verandering leidt tot onzekerheid en angst. Maar meer veiligheid leidt niet tot minder angst.

2011-07-26T13:48:00.001+02:00

Of bekijk de flash versie.

Door de permanente veranderingen zijn mensen onzeker en angstig over hun dagelijks bestaan. Wij voelen ons bedreigd in ons levensonderhoud, onze positie in de wereld, en in onze identiteit. Wat we niet kunnen beheersen is onbekend en onbegrijpelijk en dat is weer beangstigend. Ook in Nederland rukt de angst op als vormgever van het dagelijks leven. We zien het in gated communities, cameratoezicht, het Ministerie van Veiligheid en Justitie en een vergaande inbreuk op privacy voor 'ons aller' veiligheid. De roep om veiligheid klinkt steeds frequenter. Maar waarom eigenlijk? De paradox is dat we niet eerder in zulke veilige samenlevingen hebben geleefd maar banger zijn dan ooit. Is het mogelijk dit tij te keren? Bauman & Bauman laten zien dat het anders kan. Met Zygmunt Bauman, emeritus-hoogleraar in de sociologie in Leeds en Warschau en één van de invloedrijkste sociale denkers ter wereld, en zijn dochter, architect Irena Bauman. Dit is een uitzending van IKON LUX.

Te simpel om waar te zijn

2011-06-08T18:50:00.030+02:00

Wij van TOTAL BRANDING moeten nog wel eens uitleggen waarom een heldere, krachtige identiteit zo belangrijk is.Soms leidt dit tot verhitte discussies, zeker bij projecten waar men onder grote tijdsdruk staat. Identiteitsontwikkeling wordt dan nog wel eens ervaren als tijdrovend intellectueel gedoe. Men wil gewoon een logo. Zo voerden wij ook afgelopen week een stevige discussie met een paar project-partners over de ontwikkeling van de identiteit van een groot project. In deze discussie voerden onze opponenten aan dat grote social communities zichzelf pas een identiteit aan hebben gemeten toen zij eenmaal groot waren. Als voorbeelden werden genoemd Facebook en Twitter. Facebook zou te simpel zijn om er werkelijk over nagedacht te hebben. Heel eventjes dacht ik; het zou toch niet waar zijn? Even googelen dus maar. En we vielen zowaar met onze neus in ons eigen gelijk. Zowel de identity van Facebook (2006) als van Twitter zijn ontwikkeld in hetzelfde bureau: The Cuban Council uit San Francisco. Maar waarom toch telkens deze discussie en hoe er voor eens en altijd een einde aan te maken?

De reden om in eerder genoemde discussie Facebook aan te halen als voorbeeld van een organisatie die pas over haar identiteit is gaan nadenken "toen zij miljoenen gebruikers" had, begrijp ik. Het lijkt haast te simpel om waar te zijn. Daar kan toch amper een designer aan te pas zijn gekomen?! En moet je zien hoe sterk!

Fout dus. Maar ongemerkt had onze gesprekspartner wel een merk bij de hoorns genomen dat een stralend voorbeeld is van wat wij graag toejuichen: afgetraind design. En afgetraind staat dus niet voor effe snel in elkaar gemikt, maar tot haar essentie teruggebracht.

Jouw essentie, dat is waar het om gaat bij de ontwikkeling van een corporate identity. Simpel gezegd is het logo een van de eerste zaken die men tegenkomt, als men in contact komt met een organisatie of een merk. Een goed logo vertelt daarom in 1 beeld de essentie van de organisatie. Zeggen wij. Een logo is een ding dat ik moet hebben om herkend te worden, voor en ander.

Bij de start van Facebook in 2004, toen nog The Facebook genoemd, zag het corporate design (de visuele identiteit) eruit zoals op het plaatje hieronder. Een blauwe balk met in een lichter blauw tussen twee blokhaken het woord 'thefacebook'. Links in de blauwe balk een gezicht (Mark Zuckerman) en daaroverheen een serie witte en lichtblauwe 1-en en 0-en. Op zich een visualisering die vertelt wat The Facebook is. De blauwe balk doet mij eerder denken aan een CIA website met The Most Wanted faces, dan aan een sociaal studentennetwerk.

Erg krachtig was het ontwerp ook niet. Door het gebruik van blauw op blauw, de onnodige blokhaken (waarom zou je jezelf in hemelsnaam tussen haakjes introduceren?) en het onduidelijke gezicht maken het geheel nogal waterig en weinig overtuigend. Alsof het er niet helemaal voor durft uit te komen dat het is wat het is. Bovendien doet een naam met een lidwoord ervoor, en dat dan ook nog eens aan het onderwerp vast geschreven (waarschijnlijk vanwege de url), vermoeden dat dit merk de concurrentie aangaat met andere soortgelijke diensten, waarmee zij eigenlijk zegt: "we zijn mogelijk niet de eerste, maar we doen ons best." Het is een beetje als 'Dé Klusjeman', of 'dewarmebakker'. Maar een krachtige identiteit is als een eigennaam. Zonder lidwoord, zoals de schrijver dezes ook niet De Erik heet.

In 2006, toen de profielen en boodschappen site voor iedereen opengesteld werd en niet meer alleen toegankelijk was voor studenten in Amerika, stapte Mark Zuckerman het kantoor van The Cuban Council binnen en vroeg: "Can you tell me, what is design?" "Mark, dude...", schijnen ze gezegd te hebben. "Does this answer your question", en ze slingerden een ontwerp voor het Facebook logo op tafel. Een helder, krachtig woordmerk zonder poespas. Helder wit in krachtig donkerblauw. En zonder dat overbodige lidwoord en zonder nietszeggende blokhaken. Gewoon facebook. Zet er een mannetje onder en het leeft. In zijn essentie.

Het feit dat het logo bestaat uit een simpel in undercast geschreven woordmerk en daarmee al zoveel zeggingskracht heeft, zit hem natuurlijk niet alleen in de naam. The Facebook had in de 2 voorgaande jaren onder studenten al een enorme reputatie opgebouwd, dat toen het in 2006 voor het hele publiek opengesteld werd, iedereen al wist waar Facebook voor stond. Die reputatie is onderdeel van de identiteit en is vervat in het ontwerp. Het is THE Facebook in letterlijke en aanwijzende betekenis. Zo is Facebook uitgegroeid van een studentengrap naar een werkwoord. Een lifestyle.

Dus een corporate identity heb ik nog niet nodig, als ik net begin?

Je moet niks, je hébt alles al. Of je wilt of niet, je hébt een corporate identity. Aan de uitstraling, uitleg en verzorging wordt door de een wat meer aandacht besteed dan door de ander. Maar of je nou op gympen loopt of op klompen: wat je draagt daar kan ik toch echt niet omheen. En hoe je je gedraagt ook niet.

Om je doelstelling effectief of überhaupt te bereiken, is het dus slim om vooraf te bedenken welke uitstraling, taal en gedrag daarbij hoort. Oftewel, je jezelf antwoorden formuleert op de vraag: wie ben ik, wat doe ik,wat doet dat ertoe en hoe moeten andere mensen dat begrijpen? Je moet de buitenwereld laten zien wie je bent en waar je voor staat. Je wordt namelijk niet gemist. En als je er bent dan moet je leidend zijn in het dienen. Want wat je ook doet, je wordt geliefd als je het me gemakkelijk en comfortabel maakt.

Je identiteit is de dramaturgie van jouw verhaal

Maar maak van je verhaal geen drama. Zo je identiteit de dramaturgie is van jouw verhaal, zo kan jouw verhaal op een drama uitlopen als je niet doet wat je zegt. Als je van tevoren niet nadenkt over wat je zegt en wat je precies wilt bereiken, dan kun je nog zulke te gekke producten hebben of diensten aanbieden, je raakt ze aan de straatstenen niet kwijt. Of je bent een pik met gouwe handjes, zoals Mark Zuckerman. Maar dan nog blijkt dat je moet nadenken over wat je bent, wie de hoofdrolspeler is, wat hij ambieert, welke problemen hij oplost en wie zijn vrienden zijn.

Design speelt daarin een verhelderende rol. Meestal wil je als organisatie zoveel, of heb je zo'n groot idee dat het te groot lijkt om het in een paar woorden samen te vatten. Maar hoezo? Google, Facebook en Twitter zijn toch ook in 1 woord, 1 beeld samen te vatten? Dat is wat wij doen.

Is dat niet hartstikke fijn en makkelijk?

Te simpel om waar te zijn.

TOTAL BRANDING vertaalt Thor Kunkel

2011-05-28T22:04:00.016+02:00

In Duitsland is hij een fenomeen dat nogal eens wat stof doet opwaaien.Niet voor niets dat Thor Kunkel ook wel de Duitse Brett Easton Ellis wordt genoemd. TOTAL BRANDING is begonnen dit fenomeen te vertalen. Te beginnen bij Schaumschwester. Veel meer vertellen we nu nog niet. Bekijk alvast de filmpjes, dan is het wat ons betreft wel duidelijk waarom Thor Kunkel ook in Nederland gelezen moet worden. De vertaling is in handen van Jozef Jansen.

De taal van beeld

2011-05-08T23:37:00.016+02:00

[Jodi Bieber, Westbury, johannesburg, 2010
Westbury, de gevaarlijkste wijk van Johannesburg.
Armoede, drugs, alcohol, prostitutie en heel veel geweld.
Gepubliceerd in Between dogs and wolves.]

[Erik Zwiers, Vondelpark, Amsterdam, 2002

Vondelpark, zes maanden na 9/11.

Gepubliceerd in Ad!dict, zomer 2002]

[Diane Arbus, Central Park, New York, jaren '60

Central Parc, een zonnige zomerdag ten tijde van de Vietnamoorlog.

Gepubliceerd in The photography of Diane Arbus.]

De Gulden Snede

2011-04-10T00:37:00.008+02:00

Een mooie populair wetenschappelijke uitleg van de rij van Fibonaci, ook wel de Gulden Snede.

De wiskunde van de verhouding, balans en ontwikkeling. Het leven kortom.Onze inspiratie.

In 2025 is aantal basisscholen in Maastricht gehalveerd

2011-01-26T14:59:00.000+01:00

In 2025 zijn de huidige 28 Maastrichtse basisscholen opgegaan in tussen de twaalf en vijftien ‘kindcentra' met gecombineerde voorzieningen op strategische plekken in de stad, schrijft De Limburger. Het stadsbestuur heeft zich die opgave gesteld als antwoord op de bevolkingskrimp en de vergrijzing.

De 12 tot 15 'kindcentra' zullen goed bereikbaar zijn voor kinderen en hun ouders uit meerdere omliggende wijken. Daarvoor moet het voorzieningenpakket niet langer op "parochieniveau, maar op stadsdeelniveau worden georganiseerd”, zegt wethouder Mieke Damsma (D66, Onderwijs, Krimp). Een heikel proces, want sluiting van ‘de school om de hoek' leidt tot grote emoties en protesten in dorpen en buurten. Toch begint het besef door te dringen ‘dat alles overeind houden' een illusie is. Niet alleen vanwege de kosten, maar ook omdat de kwaliteit van het onderwijs moet worden gewaarborgd. Dat lukt steeds moeilijker als het leerlingenaantal terugloopt, klassen krimpen, aandacht moet worden gegeven aan kinderen die extra zorg nodig hebben en voorzieningen als voor- en naschoolse opvang worden gevraagd.

Door het onderwijs op minder plekken te concentreren én te koppelen aan voorzieningen als peuteropvang, sportprogramma's en andere faciliteiten, kunnen de toekomstige ‘kindcentra' bovendien fors meehelpen om de zorgtaak van ouders te verlichten. Als ze hun kinderen van zeven uur 's ochtends tot zeven uur 's avonds in goede handen weten, kunnen beide ouders meedraaien in het arbeidsproces. Dat is hard nodig omdat de beroepsbevolking de komende decennia door krimp en vergrijzing met 30 procent afneemt. Maastricht ziet het liefst - net als de krimpadviescommissie-Deetman - dat op Zuid-Limburgse schaal zaken als onderwijs, welzijn en woningmarkt worden aangepakt. Damsma: "Samen, niet als concurrenten.”

De voorlopige conclusies van de krimpadviescommissie-Deetman luiden:

Bevolkingdaling heeft op korte termijn gevolgen voor het primair en voortgezet onderwijs in Limburg. Om kwalitatief onderwijs te garanderen, is het samenvoegen van scholen in bepaalde gebieden onvermijdelijk. Het betekent dat bestaande scholen moeten worden gesloten en (op een andere locatie) nieuwbouw moet worden gepleegd voor de nieuwe structuur.
Scholen in het voortgezet onderwijs en het beroepsonderwijs worden bij een teruglopend aantal leerlingen gedwongen om keuzes te maken, omdat bepaalde opleidingen of richtingen niet langer kunnen worden aangeboden.
Schoolbesturen beschikken over het algemeen over plannen om te anticiperen op de demografische ontwikkelingen. De uitvoering komt echter onvoldoende van de grond doordat gemeenten de urgentie niet delen en een regisseur ontbreekt die dwingt om keuzes te maken.
Een toekomstbestendig spreidingsplan voor het primair onderwijs tot en met het MBO op het schaalniveau van Zuid-Limburg (op termijn op te schalen naar het schaalniveau van geheel Limburg) onder regie van provincie, is een noodzakelijke stap.
De vitaliteit van zowel de economie als het onderwijs vraagt om koppeling van opleidingen aan (clusters van) bedrijven. De provincie kan een belangrijke rol spelen bij het maken van de match tussen onderwijs en arbeidsmarkt.

Begin dit jaar komt de krimpadviescommissie-Deetman met haar definitieve rapport.

[foto afkomstig van innovo, heerlen]

De klap komt hard aan in Bemelen

2011-01-25T22:34:00.000+01:00

Basisschool De Koelebösch in Bemelen gaat dicht. De gemeenteraad van de Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten, waartoe het gehucht Bemelen behoort, heeft besloten dat het niet verantwoord is om met de kapitale bezuinigingen in het vooruitzicht een noodlijdende school overeind te houden. Na 160 jaar verdwijnt het basisonderwijs uit Bemelen. Bemelen zal nooit meer hetzelfde zijn zonder De Koelebösch.

We volgden het debat rondom de dreigende sluiting van De Koelebösch via twitter. Uit de tweets van @MijnHeuvelland viel op te maken dat het er tijdens het raadsdebat op de publieke tribune tumultueus aan toe ging. De VVD poogde met een motie van afkeuring de wal nog te keren. Het baat niet. Burgemeester Bronckers waarschuwt de geëmotioneerde toehoorders: "Geen geluiden meer, anders moet ik de tribune laten ontruimen! Wij zitten hier niet om de emotie te laten regeren, maar moeten ook naar de ratio kijken. Een school open houden moet haalbaar zijn."

In november vorig jaar had de onderwijsstichting Jong Leren, waar De Koelebösch onderdeel van is, al besloten dat het niet langer verantwoord is om de school open te houden. De ouders en leerkrachten waren ontstelt. De Koelebösch is namelijk niet zomaar een basisschool. "De school is het belangrijkste om Bemelen als dorpsgemeenschap te laten blijven bestaan", aldus de bewoners. Bij de gemeente Eijsden-Margraten probeerden zij financiele steun te krijgen. Dat is niet gelukt.

Een portret:
Vlak buiten Maastricht, aan de rand van het Maasdal waar de heuvels beginnen, ligt Bemelen. Het dorpje heeft een historie van landbouw: fruitteelt in de dalen en op de plateaus. Op de kalkrijke hellingen worden schapen gehoed. Respect voor Moeder Natuur is hier vanzelfsprekend. Rust, groen en ruimte: een ideale leeromgeving! Naast het kerkje ligt verscholen tussen het groen de Openbare Basisschool De Koelebösch.

Onze school in het groen is een groene school! Kinderen leren en leven actief tussen de natuur en met de seizoenen. Er komen tuintjes, een natuurspeelplaats, een kikkerpoel. We gaan samen tuinieren, koken, bakken en knutselen met natuurlijke materialen. En we gaan veel naar buiten: de bossen in, op bezoek bij de boer, hutten bouwen, en veel ravotten in de buitenlucht. Het is een brede school met een buitenschoolse opvang.

De andere kant van de werkelijkheid is dat de school nog maar 35 leerlingen heeft Vorig jaar waren dat er nog 41. En komend jaar zullen dat er nog weer minder zijn. De kosten en opbrengsten wegen in het huidige systeem niet meer tegen elkaar op.

Tot 2017 zal het aantal leerlingen in het primair onderwijs in de gemeente Eijsden-Margraten dramatisch afnemen. Tot meer dan 40%. Een ontwikkeling die zich pas rond 2020 lijkt te keren (zie grafiek. bron progneff).
Het is, mede of vooral gezien de noodzakelijke bezuingingen niet vol te houden in De Koelebösch te investeren, vindt een meerderheid in de gemeenteraad nu. Tot grote teleurstelling van de bewoners. Ouders, leraren en kinderen zijn verslagen. In plaats van de dagelijkse ontmoetingen aan de schoolpoort naast de kerk, zullen de kinderen voortaan in nabijgelegen gemeenten een school moeten zoeken. Het land verschraalt.

Maar waarom zou in weerwil van de bolkingsdaling De Koelebösch per sé wel open moeten blijven? De Koelebösch is een school die een speciale plek inneemt in het dorp Bemelen. Ze vervult de rol van de dorpspomp. Maar niet alleen dat. Ook de manier van onderwijs is buiten-gewoon.

Einde van een idylle
Nu zowel de stichting Jong Leren als de gemeente hebben aangegeven geen heil meer te zien in de groene school komt er een einde aan iets dat een belangrijke schakel vormt in de lokale cultuur. Of zou er toch nog een mogelijkheid kunnen zijn om het schooltje open te houden? En deze vorm van streekgebonden onderwijs een plaats gegund is in de diversiteit van het Nederlands onderwijs?

De school neemt een voor de bewoners dermate belangrijke plaats in de dorpsgemeenschap in dat het haast folkloristisch lijkt. En dat is precies wat De Koelebösch tot zo'n bijzondere school maakt. Juist door haar onderwijsprogramma neemt zij actief een plaats in de dorpsgemeenschap in om verbinding met de dagelijkse omgeving aan te gaan. En de kinderen te laten beleven hoe die werkt. Daar steek je, zo gezegd, echt wat van op. Een manier van onderwijs die steeds vaker een hoog rendement opleveren als het gaat om de uitstroom naar HAVO en VWO. Een manier van onderwijs ook, die aansluit bij de wereld van de kinderen van vandaag. En die van de dorpsbewoners vraagt zich ervoor te willen blijven inspannen.

Een manier van onderwijs die het vandaag in Bemelen niet gegund lijkt.
Om 22.25 uur verlaten de dorpsbewoners zwaar teleurgesteld de raadzaal.
Ze waren kansloos vandaag. Na 160 jaar verdwijnt het basisonderwijs uit het dorp.

Voorstel tot sluiting basisschool Bemelen aangenomen: tien stemmen voor, vijf tegen. Drie afwezigen, een stemonthouder.

De klap komt hard aan in Bemelen.

Pedagogen en onderwijzers luiden noodklok

2011-01-25T10:56:00.000+01:00

Terwijl wij gisteren een stukje zaten te schrijven over het basisondrwijs, startte een groep leerkrachten, pedagogen en andere onderwijsdeskundigen de landelijke actie 'Red het basisonderwijs' in strandpaviljoen Take Five in Zandvoort. Volgens de initiatiefnemers wordt er op school teveel aandacht aan rekenen en taal besteed en gaat dat ten koste van de kinderen. Het protest laat zien hoe star de onderwijsinspectie met prestaties omgaat.

Mathijs ter Bork, eerder benoemd tot leraar van het jaar, opende de digitale petitie op redhetbasisonderwijs.nl. Hij werkt op een school in Balinge (Drenthe) en vindt dat het huidige onderwijssysteem in Nederland moet veranderen. ,,Bij de cito-toets wordt de nadruk vooral op taal- en rekenvakken gelegd. Dat is zonde, want de uitkomst van de cito is momenteel zeer bepalend voor de beoordeling van de school. Terwijl die twee vakken niet alles over de kwaliteit van de school zeggen’’, stelt Ter Bork. Zo worden vakken als tekenen, techniek en drama niet beoordeeld. ,,Een school kan ook allemaal goede automonteurtjes opleiden, maar volgens de inspectie heeft de school dan gefaald. Ik ben het daar niet mee eens.’’
Nog geen dag na de actie hebben 2.000 mensen de petitie al getekend. Voor meer informatie over de motivatie van deze actie en het tekenen van de petitie, kun je hier terecht.

[bron haarlems dagblad, 25-1-11]

Wat voor kinderen hebben we morgen nodig?

2011-01-24T14:59:00.001+01:00

De laatste jaren zakt Nederland steeds verder weg op de lijst kennislanden. Afhankelijk van welk lijstje je raadpleegt, dreigen we zelfs uit de top 10 te verdwijnen. Tijd dus om daar iets aan te doen, vindt het kabinet. Nederland wil terug in de internationale top 5 van kennislanden. Dat begint, vindt ook 'de politiek', bij het onderwijs. Maar wat moet je doen als de budgetten alsmaar naar beneden gaan en onderwijsinspectie meer macht lijkt te hebben dan de politiek bij de bepaling van kwalitatief onderwijs? Drie invalshoeken voor primair onderwijs dat past in deze tijd.

In Nederland zijn opbrengst en doelmatigheid van het onderwijs al jaren de norm voor kwaliteit. Dit betekent in de praktijk dat alle kinderen worden klaargestoomd om een vooraf bepaald kennisniveau te bereiken. Voor het basisonderwijs betekent dit dat de onderwijsopbrengst een minimale reken-, schrijf- en leesvaardigheid dient te zijn. Om te toetsen of het onderwijs daaraan voldoet, bestaat het leerlingenvolgsyteem Cito. Mede als gevolg van de vele bezuinigingen, maar ook als gevolg van het denken over onderwijs, betekent dit dat scholen en docenten steeds meer afgerekend worden op kwantitatieve resultaten. Kort gezegd: een eenduidig cijfer. Dat is handig, want zo kun je lijstjes maken van wie wel en wie niet goed presteert.

Wat in deze discussie steeds meer naar de achtergrond is verdwenen, maar door maatschappelijke ontwikkelingen opnieuw actueel is geworden, is het kind zelf. Het kind dat begeleid wordt om zich als volwaardig burger zelfstandig in de samenleving staande te houden en zich te kunnen ontwikkelen. Maar wat houdt dat eigenlijk in? In welke wereld moet het kind zich straks staande houden en een bijdrage leveren?

Huidige en toekomstige generaties kinderen en jongeren ontwikkelen zich in een omgeving waarin de wereld letterlijk onder de knop zit van hun smartphone, laptop, ipad, tv en game console. Maar of zij die wereld met het huidig onderwijs ook onder de duim krijgen, is een vraag. Terwijl het leven van kinderen vol elektronica zit, zeulen de bovenbouwers dagelijks met een loodzware rugzak vol boeken en schriften naar school waar zij aan lessenaars gezeten rijtjes kennis stampen. Ter afwisseling van de boekenstof worden de lessen af en toe afgewisseld met 'leerzame' dingen als een themabezoek aan een museum, zwembad, moestuin of dierenpark. Leuke activiteiten die zouden moeten bijdragen aan de algemene, culturele, maatschappelijke ontwikkeling van het kind. Door geld- en tijdgebrek zij deze activiteiten echter steeds vaker optioneel in het onderwijsprogramma ingebed.

Zo kunnen mijn eigen kinderen alleen naar een activiteit buiten de school als het schoolbusje dat hen er naartoe moet brengen, beschikbaar is en niet toevallig door een andere klas wordt gebruikt. Hiermee is wel duidelijk dat dergelijke activiteiten geen vaste plaats hebben in het onderwijsprogramma en dus moeilijk een concrete bijdrage kunnen leveren aan de gewenste opbrengst. Voor de onderwijzer is het dus lastig om het leerprogramma met 'buitenschoolse' activiteiten 'opbrengstgericht' aan te vullen en te combineren. Als de prioriteit van een bezoek aan een museum, moestuin of zwembad ligt bij de beschikbaarheid van transportmiddelen, dan ligt zij dus niet bij de kwaliteit en diversiteit van het onderwijsprogramma zelf en kan zij dus moeilijk meetellen in het leerlingenvolgsysteem dat gebaseerd is op eenheid en gelijkaardigheid in de onderwijsopbrengst. Het is dan ook niet voor niets dat dergelijke activiteiten worden geoormerkt als 'buitenschools'. En alles wat 'buitenschools' is, is in tijden van bezuinigingen al snel overtollig vet. Terug dus maar naar de loodzware boekentas en de lessenaar met houten stoel.

No-nonsens onderwijs.

Maatschappelijke organisaties maken zich druk over allerlei ontwikkelingen in de samenleving. Onder het mom ´je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn´, proberen talloze maatschappelijke organisaties een voet tussen de deur te krijgen op basisscholen. In augustus vorig jaar verzamelden Reinier Bos en Frank Voskuilen, twee directeuren van twee Haarlemse basisscholen, de oogst van een paar weken nieuws en post. Enkele voorbeelden:

Burgemeester Van der Laan van Amsterdam wil dat scholen meer voorlichting geven over homoseksualiteit;
Op gezonheidsplein.nl woedt een discussie over het verplicht stellen van EHBO in het basisonderwijs;
Het Nibud houdt een pleidooi voor ‘leren omgaan met geld’. Daar zou het basisonderwijs meer aandacht aan moeten besteden;
De werkgroep integratie gehandicapten wil op basisscholen les gaan geven over gehandicapten;
De Verslavingszorg Noord Nederland biedt lespakketten aan voor basisscholen om kinderen voor te lichten over het gevaar van drugsgebruik.

Kennelijk vindt de omgeving dat er ontwikkelen in de samenleving plaatsvinden die niet of onvoldoende terug te vinden zijn bij het omgevingsbewustzijn van kinderen en derhalve een gevaar vormen voor hun eigen ontwikkeling of dat van anderen. Of ze daar gelijk in hebben is niet aan mij om te beoordelen, feit is wel dat maatschappelijke organisaties vinden dat het (primair) onderwijs doorgeefluik zou moeten zijn van maatschappelijke issues.

Op die manier raakt de focus in het onderwijs natuurlijk snel zoek. Naast deze 5 voorbeelden zijn er nog tientallen zo niet honderden maatschappelijke issues die om aandacht vragen. Liefst in het onderwijs. Maar dat heeft er geen tijd voor, want moet de kinderen primair leren lezen, schrijven en rekenen en met de diversiteit van de klassensamenstelling is het al lastig genoeg om iedereen mee te krijgen in tempo en niveau. Voornoemde schooldirecteuren houden daarom een warm pleidooi voor no-nonsens onderwijs. Weg met alle toeters bellen die niet bijdragen aan een goede oogst. Weg dus met de voorleesochtend waar meer of minder bekende Nederlanders uit een prentenboek komen voorlezen. Weg met de Juffendag waarin de hele dag de verjaardag van de juf wordt gevierd. Weg met de eigen verjaardagstraktatie waarmee kinderen de hele school door mogen gaan. Weg met de excursie naar de Efteling (daar zijn de kinderen in de zomervakantie toch al geweest). Weg met het moederdagcadeautje. Terug de schoolbanken in.

Het klinkt misschien wat radicaal, maar ongelijk hebben deze heren natuurlijk niet. De schoolexcursie is ooit in het leven geroepen om kinderen iets te bieden wat zij in het dagelijks leven niet kunnen krijgen. Tegenwoordig komt ieder kind aan zijn entertainment. Het moederdagcadeau was ooit het idee van een leraar handvaardigheid die de kinderen een mooie techniek wilde leren dat je thuis aan je moeder kon laten zien. Tegenwoordig is het een prullaria feest waar kinderen vaak niet meer doen dan een gipsafdruk maken van hun hand waar de juf dan de naam van het kind op schrijft. Wat moet je ermee als moeder? Wat steekt het kind ervan op?

Zo bezien kan het basisonderwijs aardig op de schop en moet de onderwijzer verlost worden van de organisatie van activiteiten die de leeropbrengst maar in de weg zitten. Maar welke richting kies je?

Bos en Voskuilen kiezen ervoor om de aandacht terug te brengen naar de opbrengst van het onderwijs en voegen zich hiermee in het pleidooi van de Onderwijsraad en het toetsingssysteem van de onderwijsinspectie. Daarmee werken ze dan in ieder geval aan de verbetering van de onderwijsopbrengst volgens de Cito normen. Maar is die nog wel voldoende valide. Is het huidige leerlingenvolgsysteem niet een beetje buiten de maatschappelijke realiteit komen te staan?

Op naar democratisch onderwijs dan maar? Onderwijs waarin leerlingen worden aangesproken en aangemoedigd om hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen? Immers, de maatschappij vraagt steeds meer om mensen met een talent, niet om gelijkvormige kennis. Door de in hoog tempo voortsnellende digitalisering en globalisering van de samenleving en economie, waarin samenwerken en het leveren van een waardevolle bijdrage om antwoorden te vinden, net zo belangrijk is als het kunnen lezen, schrijven en rekenen, wordt van kinderen andere vaardigheden gevraagd dan zij op school meekrijgen.

Modern onderwijs, zeggen sommigen, staat in het teken van de toekomst. Als kinderen zo’n 18 jaar naar school gaan, dan mag je toch verwachten dat zij zich voorbereiden op de samenleving van de toekomst? En in die toekomst zullen er beroepen zijn die nu nog niet bestaan en zullen er technologieën zijn die wij nu nog niet kennen, zullen er uitdagingen zijn die wij nu nog niet kunnen bedenken. Het onderwijs moet dus kinderen afleveren die die toekomst gaan vormgeven. Daarvoor hebben zij andere vaardigheden nodig. Moeten zij kunnen combineren en redeneren, kunnen samenwerken en iets toevoegen. Kinderen met een talent dat verder strekt dan het kunnen onthouden van kennis.

In de put ondanks bovengemiddelde score.

Basisschool De Vallei uit Renkum is zo’n school. De kinderen worden daar aangesproken op het ontwikkelen van hun talenten. Enerzijds staat de wens van het kind op De Vallei centraal. Anderzijds staat het inzicht in hoe de wereld in elkaar zit, centraal. Er zijn dan ook geen traditionele klaslokalen, maar heeft de school nog het meeste weg van een mini-samenleving waarin de kinderen geconfronteerd worden met het leren omgaan met de werkelijkheid. Rekenen bijvoorbeeld. Het rekenen met geld krijgt voor de kinderen veel meer betekenis als ze zelf met echt geld boodschappen moeten doen in een winkel, dan wanneer ze uit een boekje een geldsom uitrekenen. Het opzoeken van de tarieven en openingstijden uit de tabellen op internet krijgt voor de kinderen meer zeggingskracht als ze dit nodig hebben om een uitstapje te organiseren.

Als kinderen op die manier hun vaardigheden leren, is de gedachte, begrijpen ze eerder en beter wat ze nou aan het doen zijn; ze zijn ervaringsgericht aan het leren. Daarnaast wordt meteen duidelijk waarom ze dit moeten leren. De kinderen komen er vanzelf achter dat ze het nodig hebben voor het functioneren in de maatschappij.

De verantwoordelijkheden die de kinderen op De Vallei krijgen, zijn niet gering. Zo hebben de kinderen zelf de verantwoordelijkheid te beslissen over de besteding van een budget van 20.000 euro per jaar. Ze moeten daar zaken van bekostigen als knutselmateriaal, kookmateriaal, speelgoed, sportevenementen, muziekprojecten, et cetera.

Het onderwijssysteem van De Vallei lijkt doel te treffen. Een bovengemiddeld aantal leerlingen gaat na de basisschool naar de HAVO of het VWO. Voor de onderwijsinspectie is De Vallei echter een school waar ze niet goed raad mee weet. Omdat het traditionele en op basisopbrengst gerichte leerlingvolgsysteem Cito volgens De Vallei niet verplicht is, mar volgens de inspectie wel, is de laatste weigerachtig de school een ‘voldoende’ te geven. Derhalve wordt de school met sluiting bedreigd. Het is dus kennelijk niet het individuele resultaat dat telt, maar de mate waarin je als school je aan de regels van de inspectie houdt en het resultaat de optelsom van de prestaties van alle leerlingen bij elkaar is. Gelijkvormigheid dus. Zowel tussen leerlingen als tussen scholen.

Ontwikkelen tegen de stroom in.

Scholen die ook met sluiting bedreigd worden vinden we in regio’s waar het aantal leerlingen sterk afneemt, de zogenoemde krimpregio’s, zoals Zuid Limburg. Door de demografische krimp zullen in Zuid Limburg de komende 20 jaar tot 40% minder kinderen het basisonderwijs instromen. Omdat het huidige onderwijs mede wordt afgerekend op aantal leerlingen, betekent een kleinere instroom minder budget. En minder budget betekent een continuïteitsprobleem.

Hier komt het primair onderwijs in een spagaat te staan. Enerzijds moet de opbrengst omhoog, anderzijds daalt het aantal leerlingen en dus het budget. Openbare onderwijsinstellingen in Zuid Limburg bezinnen zich daarom nu op hun eigen toekomst. Onder het credo ‘boeiend onderwijs dat past in deze tijd’ wordt gezocht naar mogelijkheden om zich zo relevant mogelijk te profileren om zodoende zoveel mogelijk leerlingen aan zich te binden en de budgetten veilig te stellen. Anderzijds bepaalt de norm van de onderwijsinspectie wat de minimale nominale opbrengst dient te zijn.

Het is maar de vraag of de onderwijsinstellingen in Zuid Limburg daarbij gebaat zijn. De problematiek van de krimp strekt zich namelijk maatschappijbreed uit. Dan gaat het over de organisatie van werkgelegenheid, de inrichting van de zorg die naarmate de bevolking vergrijst steeds pregnanter wordt, over interregionale infrastructuren, de ontwikkeling van niet alleen kennis, maar juist ook van het probleemoplossend vermogen van de inwoners.

Zoals in Zuid Limburg goed zichtbaar is, worden oplossingen voor de krimp vooral gezocht in het ontwikkelen van nieuwe samenwerkingsverbanden, nieuwe onderwijssystemen, nieuwe technologieën, nieuwe producten en nieuwe levensstijlen. Het onderwijs zou daar, veel meer dan nu nog het geval lijkt te zijn, een actieve rol in moeten spelen. Als je met minder mensen meer moet doen, dan heb je een ander ‘soort’ mensen nodig. Mensen die antwoorden kunnen bedenken op knap ingewikkelde problemen. Mensen die anders denken en anders werken; vormgevers. Mensen die misschien wel vinden dat 1+1=11. Dit alles met als doel Nederland terug te krijgen in de top 5 kennislanden. Hoe het ook moet, begin februari kan je zelf laten weten wat je van de kabinetsplannen vindt en waar het onderwijs heen moet.

Het streekproduct als lokaal issue van wereldwijd thema

2011-01-11T00:36:00.000+01:00

Er is een wereldvoedselprobleem. Dat wisten we al. In 2010 zijn de wereldvoedselprijzen voor basisproducten als graan tot nieuwe hoogten gestegen. Dat nemen we aan. De VN indexcijfers zijn abstract. Een brood van de bakker op de hoek. Dat snappen we nog wel.

Streekproducten heten sterk in opmars te zijn. Dat is niet omdat we zo ontdaan zijn door de voedsel index. Dat is omdat boeren niet meer zoals vroeger kunnen boeren en burgers op zoek zijn naar écht eten, en niet naar dampende beurskoersen met hun smaak-, kleur- en geurstoffen. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de hang naar transparantie en authenticiteit. Naar overzichtelijkheid en menselijke maat. En naar lekker eten natuurlijk. Want als de tijd is aangebroken dat de groenteboer zijn tomaten-met-smaak aanprijst, dan is het zorgelijk gesteld in onze voedselketen. En als de kipfilets met gemalen varkensbotten overeind worden gehouden, dan is onze halalburger mooi in de bips gewipt. Ahmed en Nouraldine doen het daarom al jaren. Boodschappen bij de Turk. Voedsel uit eigen streek. Weet wat je eet. Liever een geit uit de Anatolische bergen en olijven uit Antalya dan een foute Barnevelder. Dat heeft niks met godsdienst te maken, maar met verstand van lekker eten. En met respect voor kip en bip.

Hier op de Van Woustraat in Amsterdam, net even voorbij het onlangs geopende Stadskantine, zit zo'n Turk op de hoek. Op de andere hoek zit Albert Heijn. Daartussen zit nog een Turkse bakker en een Turkse fastfood tent. Eén grote Turkse supermarkt van kleine ondernemers. En daarnaast Albert Heijn met zijn anti-diefstal paaltjes bij de ingang waar je alleen met goed mikken met je rollator of kinderwagen doorheen kunt. De rest breekt er gewoon zijn nek over. Albert Heijn dus, versus de Turken. Albert Heijn geeft zijn all-in-one-klanten een all in one concept. 25.000 artikelen, non food in 3 tot 5 merkvarianten, food uit de massa productie, fris gewassen en strak in de lak. 75% van de artikelen is al tot hapklare blokjes of schijfjes gesneden, zodat je het alleen nog maar door elkaar hoeft te gooien en warm te stoken. Food as an app.

Da's bij de Turk wel anders. Daar moet je je voedingsmiddelen nog uitzoeken op appetijtelijkheid en moet je het ook zelf kleinsnijden. Alles zelf doen. Het schort omgorden , het mes slijpen en vergiet ter hand nemen. En als je dat niet wilt dan ga je naar de toko ernaast. Daar krijg je het niet alleen in hapklare brokken, maar ook een stoel onder de bips zodat je er direct van kunt genieten nu het nog warm is. Het is of je doet het zelf of wij verwennen je. Bij Albert Heijn valt het er allemaal net een beetje tussenin. Daar is het toch een beetje van: 'Ha handig, het kan alleen nog maar aanbranden!'

Ik vind het fijner bij de Turk om de hoek. Die laat me echt een keus. Als je wilt koken en kunt koken, dan moet je daarheen. Bij binnenkomst drukken de konijnenbilletjes zich al tegen het glas van de counter van slager Abdel. (Alles goed?). Dat noem ik nog een marketingwijsheid ook. Blote billetjes achter het glas op de voorpagina. Maar omdat ik niet altijd iets van de Anatolische plaat, maar ook wel eens van de Hollandse grond wil eten, moet ik de hele stad doorkruisen om mijn maaltje bij elkaar te scharrelen. Iedere goedbedoelende Amsterdammer die iets met een eerlijk Hollands product heeft, richt een winkeltje in en doet een bordje open/dicht op de deur. Maakt niet uit op welke hoek de winkel staat, want in Amsterdam zijn er overal mensen die een eerlijk product willen. Maar niet iedereen woont om de hoek en dat vergeet die Amsterdammer nog wel eens. Voorlopig zitten er tientallen Hollandse streek toko's in Amsterdam en honderden Turken.

Ik ben nog wel eens in Maastricht en daar gaan ze prat op hun streekproducten. Daar zou je dus denken dat je je nek breekt over echte knollen. Maar dat is dus helemaal niet waar. Iedereen heeft het erover, heel culinair Maastricht zet het op de kaart, maar ik breek me de nek over die middeleeuwse kasseien om van hier en ginder een brood, een bier, een wortel en een kaas bij elkaar te foefelen. Dat is leuk voor toeristen, maar niet voor degene die na zijn ontbijt gewoon aan het werk moet. Bovendien hebben veel van die leuke nieuwe authentieke winkels een hoge vrijwilligersmentaliteit en zijn ze vaak om 5 uur al gesloten of alleen op de meest feestelijke dagen open. Of je kunt ergens op woensdag op een afgesproken plek een bruine papieren zak ophalen, vol ongewassen seizoensgroenten. Op die manier blijft het streekproduct voor de gewone Hollander een feestje voor de zondagochtend en de vakantie.

Totdat Marqt zijn deuren opende. Dat is het antwoord op het Hollandse streekproduct. Alles draait daar om smaak, eerlijkheid en nabijheid. Een grote markthal is het eigenlijk. De slager, de kaas- en de visboer hebben er hun eigen shop in shop. De groenteboeren liggen bij elkaar op een Madagaskarachtig eiland en de kassa's zijn hypermoderne check out balies die nog het meeste weg hebben van de check in balies op Schiphol. Heerlijke jams en compotes uit de Marienwaard, piepers uit de polders van Noord Holland, eieren van de boer uit waterland, enzovoort.

Marqt is een typisch Nederlandse oplossing. We willen one stop shoppen voor ons voedsel én we willen lekker eten én we willen weten waar het vandaan komt. Of het wel een beetje eerlijk is wat ik het mijn mond stop. En dan moet het er ook nog mooi uitzien. Want voorlopig luidt het consumentenadagium nog steeds function follows form. Wormstekig mogen alleen de stukjes zijn die we erover schrijven.

Vertel je droom

2011-01-09T01:53:00.001+01:00

Bekijk de video in andere formaten.

In de reeks korte films met een adagium van Erasmus als uitgangspunt, trof ik de deze. Ik lees dus ik ben.

Het boek spreekt.Vertelt je jouw droom in het decor van je eigen leven.